10 kultowych polskich komedii


10. Jak rozpętałem II Wojnę Światową

Kultowy cytat:

"A Niemcy mi rozkazywać nie będą!"

Składający się z trzech części obraz "Jak rozpętałem II wojnę światową?" w reżyserii Tadeusza Chmielewskiego jest adaptacją powieści Kazimierza Sławińskiego "Przygody kanoniera Dolasa".

Trzyodcinkowa wojenna farsa opowiada o pechowym szeregowcu Franku Dolasie, który koniecznie chce zabłysnąć bohaterskimi czynami, ale plącze się w coraz bardziej niesamowite tarapaty.

W polskiego żołnierza wcielił się Marian Kociniak. Obok Murgrabi w „Janosiku” to jego najsłynniejsza rola.

9. Rejs

Kultowy cytat:

"Yyyy... Gdzie ja miałem aparat, Zorkę 5...I zrobiłem kilka zdjęć..."

Pierwszy "długometrażowy" film Piwowskiego był na tyle zaskakującą, że Antoni Bohdziewicz, doświadczony reżyser i mądry, rzetelny pedagog, zrzekł się opieki artystycznej, nie mogąc się pogodzić z koncepcją otwartego scenariusza.

Do gotowego filmu władze ustosunkowały się bardzo nieufnie: zezwolono na dwie kopie pod warunkiem, że „Rejs” będzie wyświetlany bez reklamy i tylko w kinach studyjnych.

8. C.K. Dezerterzy

Kultowy cytat:

"Nie ma w słowniku ludzi kulturalnych słów, które w dostatecznie obelżywy sposób byłyby w stanie opisać pana zachowanie."

Barwna, pełna humoru i zabawnych sytuacji historia z okresu upadku monarchii austro-węgierskiej, widziana przez pryzmat przygód żołnierzy cesarsko-królewskiej armii.

Gdy I wojna światowa dobiega już końca, do małego garnizonu na węgierskiej prowincji przybywa nowy zastępca dowódcy, Austriak Franz von Nogay. Pewny siebie i pozbawiony skrupułów, postanawia ze zgrai dekowników i maruderów uczynić prawdziwych żołnierzy.

7. Brunet wieczorową porą

6. Kogel Mogel

Kultowy cytat:

"Marian, tu jest jakby luksusowo!"

Po emocjach związanych z egzaminami wstępnymi na wydział pedagogiki, Katarzyna Solska wraca do rodzinnej wsi. I tu czeka ją niespodzianka - rodzina bez jej wiedzy rozpoczęła przygotowania do zaręczyn z bogatym sąsiadem Kolasą...

5. Co mi zrobisz jak mnie złapiesz

Kultowy cytat:

"Ja to, proszę pana, mam bardzo dobre połączenie. Wstaję rano za piętnaście trzecia. Latem to już widno. Za piętnaście trzecia jestem ogolony, bo golę się wieczorem. Śniadanie jadam na kolację. Tylko wstaję i wychodzę."



Film Stanisława Barei z 1978 roku, którego scenariusz został napisany wspólnie ze Stanisławem Tymem. Prześmieszna komedia obyczajowa, pełna pomyłek, o które bardzo łatwo w labiryncie partyjno - uczuciowych rozgrywek.

4. Seksmisja

Kultowy cytat:

"Nas? Bohaterów? Prądem?!"

Akcja filmu rozpoczyna się w sierpniu 1991 roku. Telewizja transmituje epokowy eksperyment. Maks i Albert, dwaj śmiałkowie, dobrowolnie poddają się hibernacji.

Budzą się dopiero w roku 2044. Od opiekującej się nimi doktor Lamii dowiadują się, że w czasie ich snu wybuchła na Ziemi wojna.

Jednym z jej efektów było całkowite zniszczenie genów męskich, w związku z czym są obecnie prawdopodobnie jedynymi mężczyznami na planecie.

 

3. Sami swoi

Kultowy cytat:

"Wróg a wróg! Ale mój, swój, nasz – na własnej krwi wyhodowany!"

Przed wojną rodziny poróżniło zaoranie miedzy na "trzy palce", co spowodowało, że spłonęły dwie stodoły, polała się krew i Jaśko Pawlak, uciekając przed karą za pocięcie kosą Kargula, musiał wyemigrować do Ameryki.

Jednak po wojnie obie rodziny spotykają się na Ziemiach Odzyskanych i dawny spór wybucha na nowo...

Trylogia Sylwestra Chęcińskiego to klasyka polskiej kinematografii oraz jedno z największych osiągnięć polskiej komedii powojennej.

2. Poszukiwany, poszukiwana

Kultowy cytat:

"Mój mąż? Mój mąż z zawodu jest dyrektorem!"

Pracownik muzeum, Stanisław Maria Rechowicz, oskarżony niesłusznie o przywłaszczenie sobie obrazu, ukrywa się w... damskim przebraniu.

Podejmuje pracę jako gosposia. Szybko zmienia kolejnych chlebodawców i odkrywa, że nowe zajęcie przynosi mu wielokrotnie wyższe zarobki.

 

1. Miś

Kultowy cytat:

"Czasem aż oczy bolą patrzeć, jak się przemęcza dla naszego klubu, prezes Ochódzki Ryszard, naszego klubu „Tęcza”. Ciągle pracuje! Wszystkiego przypilnuje i jeszcze inni, niektórzy, wtykają mu szpilki. To nie ludzie – to wilki!"

Komedia Stanisława Barei w niezwykle błyskotliwy sposób szydząca z absurdalnych stron życia w czasach realnego PRL-u.

Prezes pewnego klubu sportowego ma wyjechać do Londynu. Jako że z jego paszportu ginie kilka kartek podróż staje się niemożliwa. Główną podejrzaną zostaje była żona, która starała się uniemożliwić wyjazd na tyle, by dotrzeć do Londynu przed współmałżonkiem.

Początek strony